Eindelijk was het dan zover en konden we onze Volkswagenbus ophalen bij Kieft & Klok. Na het regelen van het nodige papierwerk gingen we op pad. Dat was wel even wennen: rijden zonder gordel, een mijlen-teller in plaats van een kilometerteller (dus dat was rekenen) in een bus die niet harder gaat dan 90 km per uur.

 

Klein meisje, groot stuur.

Klein meisje, groot stuur.

 

Maar het rijdt dus fantastisch. En daarbij maken we een hoop vrienden. Normaal gesproken is een rit van anderhalf uur dwars door het land toch een beetje survival of the fittest. Nou… niet met een Volkswagenbusje. Iedereen blijft even naast je hangen en zwaait en lacht naar je. Zelfs een stoere Harleyrijder nam even gas terug om Mel professioneel te groeten en een duim te geven. Dat was toen ik daarna weer in mijn Twingootje reed toch effe afkicken. Ik werd weer compleet genegeerd.

Kleine tegenvaller: op deze eerste dag meteen de kentekenplaat aan de voorkant verloren. Zo’n mooie blauwe. Iets geraakt of gewoon eraf gewaaid. Maar dat mocht de pret niet drukken.

AIzaSyCUsTyREqCVmPIrrN3owHUcYN1-YAaqDnY