Deradicaliseren

Deradicaliseren

Een oud spreekwoord zegt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Dat wil zeggen dat veel voornemens vaak bij voornemens blijven en niet omgezet worden in acties. Vooral voornemens die gemaakt worden met het nieuwe jaar in zicht hebben die eigenschap. Dat komt misschien omdat in het woord ‘voornemen’ ook een voorbehoud besloten ligt. Daarom is het beter om gewoon tot actie over te gaan. Melanie deed dat door vanmorgen vroeg aan te kondigen dat zij met ingang van volgend jaar (dus vanaf morgen) als veganist verder gaat in dit leven. Ze speelde al langer met dit idee, maar onderstaand filmpje gaf het laatste zetje. Ik schrok even van haar besluit. Wellicht omdat ik in de mededeling een uitnodiging voelde om ook veganist te worden. Die uitnodiging was er overigens niet. Dat was gewoon mijn aanname. Nu zijn we al vegetariër dus de stap naar veganisme is in de praktijk wellicht niet heel erg groot. Mentaal voelt het echter als een reuzenstap; een intrede in de wereld van de linkse Volkerts, de gebreide mutsen en de te veel bleke zonnemeisjes. Daarbij zijn veganisten altijd bezig ieder stukje voedsel en ieder etiket te onderzoeken op verborgen dierlijke componenten. Die kunnen nooit meer ontspannen een patatje eten want je weet bijvoorbeeld nooit in wat voor vet die friet gebakken kan zijn. Dus mijn angst was dat mijn lief (voedsel)radicaliseert – is dat een woord?- Maar is die angst wel terecht, vroeg ik me af. Is het eigenlijk niet zo dat waar het gaat om consumptie, wij eigenlijk geradicaliseerd zijn en dat niet meer zien? Vanaf onze vroegste...
Journey of the Soul

Journey of the Soul

Bamboe buigt over het pad en beneemt het zicht op de hemel Op fragiele benen worden pelgrims plots bevangen door gedeelde stilte Voorbode van een aardbeving Shikoku zaait onrust als de bergen wankelen Het land scheurt open en maakt nieuwe geboortegrond Regen valt als lentetranen Levenslicht door pijn verlost....
Een minuut stilte

Een minuut stilte

De maandag na de aanslagen in Parijs werd er overal in Europa een minuut stilte in acht genomen. Dat triggerde mij, want een betere adempauze bestaat er feitelijk niet. Het maakt natuurlijk ook nieuwsgierig naar waarom mensen deze stilte houden en wat er dan in die minuut door ze heen gaat. De reden van de minuut stilte is – zo vermoed ik – dat er een soort verbinding ontstaat. We delen ons leed in een soort modern ritueel van stilte. Het heeft niets religieus, dus ook toegankelijk voor seculiere mensen die toch in een ritueel iets met hun rouw willen doen. Tot zover wel begrijpelijk. Maar dan de uitvoering. Waar denken al die mensen aan in die minuut stilte. Aan niets? Kan ik me bijna niet voorstellen. Zelfs de meest doorgewinterde mediterende boeddhist zal moeite hebben aan niets te denken. Denken ze dan aan de gebeurtenissen en de slachtoffers en laten ze alles nog eens voor hun geestesoog de revue passeren? Dat zou natuurlijk wel kunnen, maar is ook nogal onwaarschijnlijk. Ongeoefende niet-mediteerders hebben gemiddeld genomen nogal last van een ‘monkey-mind’. Ongetrainde geesten hebben namelijk de neiging alle kanten op te denken en af te dwalen van het oorspronkelijke onderwerp. Een serie logische en geordende gedachten van meer dan tien seconden is al vrij pittig. Ik weet nog bij die minuut stilte die Sepp Blatter afkondigde wegens het overlijden van Nelson Mandela dat de hele wereld verontwaardigd was over het feit dat hij dit toch even inkortte naar vijftien seconden. Terecht wel. Blijkbaar kon hij niet langer focussen. Zelf heb ik daar ook last van. Ik denk dan wel eerst...
Osettai

Osettai

Uit liefde gegeven Schuchter aanvaard Ik loop nu voor jou waarom ben ik niet blijmoedig?              ...
Haiku

Haiku

pelgrims in de mist, als een parelsnoer over ’t land wie ziet hen?...
Inchecken

Inchecken

Verbinding is zo’n beetje het toverwoord van onze tijd. In onze samenleving die blijkbaar van los zand aan elkaar hangt en die bestaat uit individualistische deelnemers moeten we tegenwoordig overal verbinden. Participeren noemen we dat. En dat doen we in onze prachtige participatiesamenleving. In de troonrede werd destijds gezegd: “Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel“. Dat klinkt allemaal heel nobel en sociaal maar ik heb ontdekt dat dit participeren of deel uit maken van de samenleving nog niet meevalt. Om te participeren moet je namelijk ‘verbonden’ zijn. En om verbonden te zijn moet je ingelogd zijn. En als je niet of verkeerd bent ingelogd…. dan hoor je er dus echt niet bij. Dat weten zo’n beetje alle puisterige tieners die niet ingelogd zijn in de groepsapp van hun klas. Dan ben je een Echte Loser. Zelf moet ik er eerlijk gezegd ook aan wennen. Vroeger hoefde al dat inloggen, uitloggen, inchecken en uitchecken nog niet. Het leven was makkelijk, overzichtelijk en ook redelijk anoniem. Neem bijvoorbeeld het Openbaar Vervoer. Je had gewoon een kaartje of een strippenkaart. Niet op naam, duidelijk vastgestelde prijs; prima systeem dacht ik. Tegenwoordig gaat dat heel anders. Zo probeerden Mel en ik bijvoorbeeld met een OV-chipkaart van Ede naar Delft te komen. Simpel dingetje zou je denken, vooral voor twee mensen die de halve wereld rondgereisd hebben. Maar dat viel nog niet mee. We hadden dus per ongeluk ingecheckt bij de verkeerde paal op het perron; die van Connexxion in plaats van de NS. En...
Ego-steroïden

Ego-steroïden

Excessive Ego When you take the weather report personally.   Mike Essig
Mindful oversteken

Mindful oversteken

Nergens in de wereld is oversteken zo gevaarlijk als in Hanoi. Althans, dat zegt men. En als je de vele filmpjes op Youtube bekijkt ga je dat ook geloven. Maar een treffend adagium is  “als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. Dat is ook de kern van veel mindfulness oefeningen. Je kunt boos, verdrietig, eenzaam of bang zijn. Maar die emoties zijn geen eigenschap van het onderwerp van je angst of verdriet. Ze zijn onderdeel van jou. En je moet dus niet proberen het onderwerp van je angst te veranderen maar je eigen betekenisgeving van de situatie. Zoals je na het zien van onderstaand filmpje kunt vermoeden is het onbegonnen werk om het verkeer in Hanoi te veranderen. Wat de oversteker wel veranderd is zijn eigen mindset. In plaats van angst toont hij lef en daadkracht. En de uitkomst is opmerkelijk… Als je naar rechts kijkt naar het aanstormend verkeer denken de automobilisten en scooterrijders dat je hen ziet en voor hen zal uitwijken. Als ze merken dat je helemaal niet kijkt, dan gaan zíj opletten. Een knap staaltje mindful oversteken en een mooie metafoor voor veel situaties in ons dagelijks leven. In een vorig log sprak ik over de ‘paarden’ die wij berijden, over de mentale modellen en aannames die ons leven vaak beheersen. Het slechte nieuws is dat we deze patronen vaak niet herkennen. Het goede nieuws is dat als we ze herkennen ze prima heel goed te veranderen zijn met toegepaste mindfulness.   Met dank aan Jaap...
Mensenkind

Mensenkind

Ik verbeeld mij je ziel zodat je bent gekend. Het regent op je rustplaats maar het is geluk van glas Nooit was de regen zo mooi Als vandaag hier bij jou.                ...
Modern Mantra

Modern Mantra

Concentreer Reïncarneer Daar ben ik weer                    ...