Navigation Menu+

Blog

Deradicaliseren

Deradicaliseren

Een oud spreekwoord zegt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Dat wil zeggen dat veel voornemens vaak bij voornemens blijven en niet omgezet worden in acties. Vooral voornemens die gemaakt worden met het nieuwe jaar in zicht hebben die eigenschap....

Journey of the Soul

Journey of the Soul

Bamboe buigt over het pad en beneemt het zicht op de hemel Op fragiele benen worden pelgrims plots bevangen door gedeelde stilte Voorbode van een aardbeving Shikoku zaait onrust als de bergen wankelen Het land scheurt open en maakt nieuwe geboortegrond Regen valt als...

Een minuut stilte

Een minuut stilte

De maandag na de aanslagen in Parijs werd er overal in Europa een minuut stilte in acht genomen. Dat triggerde mij, want een betere adempauze bestaat er feitelijk niet. Het maakt natuurlijk ook nieuwsgierig naar waarom mensen deze stilte houden en wat er dan in die...

Inchecken

Inchecken

Verbinding is zo’n beetje het toverwoord van onze tijd. In onze samenleving die blijkbaar van los zand aan elkaar hangt en die bestaat uit individualistische deelnemers moeten we tegenwoordig overal verbinden. Participeren noemen we dat. En dat doen we in onze...

Mindful oversteken

Mindful oversteken

Nergens in de wereld is oversteken zo gevaarlijk als in Hanoi. Althans, dat zegt men. En als je de vele filmpjes op Youtube bekijkt ga je dat ook geloven. Maar een treffend adagium is  “als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. Dat is...

Mensenkind

Mensenkind

Ik verbeeld mij je ziel zodat je bent gekend. Het regent op je rustplaats maar het is geluk van glas Nooit was de regen zo mooi Als vandaag hier bij jou.                ...

En uit de bergen kwam de echo

En uit de bergen kwam de echo

Soms heb je van die boeken die je in een keer uit leest. “En uit de bergen kwam de echo” is er zo een. Het verhaal begint Afghanistan in de jaren 50 met een vertelling van een vader aan zijn kinderen die je meteen nieuwsgierig maakt naar de afloop van het...

Deradicaliseren

Posted by on 17:00 in Walk down memorylane | 0 comments

Deradicaliseren

Een oud spreekwoord zegt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Dat wil zeggen dat veel voornemens vaak bij voornemens blijven en niet omgezet worden in acties. Vooral voornemens die gemaakt worden met het nieuwe jaar in zicht hebben die eigenschap. Dat komt misschien omdat in het woord ‘voornemen’ ook een voorbehoud besloten ligt. Daarom is het beter om gewoon tot actie over te gaan. Melanie deed dat door vanmorgen vroeg aan te kondigen dat zij met ingang van volgend jaar (dus vanaf morgen) als veganist verder gaat in dit leven. Ze speelde al langer met dit idee, maar onderstaand filmpje gaf het laatste zetje. Ik schrok even van haar besluit. Wellicht omdat ik in de mededeling een uitnodiging voelde om ook veganist te worden. Die uitnodiging was er overigens niet. Dat was gewoon mijn aanname. Nu zijn we al vegetariër dus de stap naar veganisme is in de praktijk wellicht niet heel erg groot. Mentaal voelt het echter als een reuzenstap; een intrede in de wereld van de linkse Volkerts, de gebreide mutsen en de te veel bleke zonnemeisjes. Daarbij zijn veganisten altijd bezig ieder stukje voedsel en ieder etiket te onderzoeken op verborgen dierlijke componenten. Die kunnen nooit meer ontspannen een patatje eten want je weet bijvoorbeeld nooit in wat voor vet die friet gebakken kan zijn. Dus mijn angst was dat mijn lief (voedsel)radicaliseert – is dat een woord?- Maar is die angst wel terecht, vroeg ik me af. Is het eigenlijk niet zo dat waar het gaat om consumptie, wij eigenlijk geradicaliseerd zijn en dat niet meer zien? Vanaf onze vroegste jeugd wordt ons geleerd dat het normaal is vlees te eten, dat dieren dood gemaakt mogen worden voor ons genoegen. En de manier waarop dat gebeurt willen we liever niet zien. Dat bederft de eetlust nogal. Laatst nog was er grote verontwaardiging toen in een restaurant een varken aan het spit in de eetzaal geplaatst werd. Daar moeten tere zieltjes niet mee geconfronteerd worden. Door vlees voor te stellen als product in plaats van als dier wordt de manier waarop je er naar kijkt door de vleesindustrie behoorlijk gemanipuleerd. Ik moest daar verleden week al aan denken toen ik een woordvoerster van de Albert Heijn op NPO1 trots vertelde dat de plofkip wordt ingeruild voor de ‘Albert Heijn-kip’ (yuk) en dat dit besluit was ingegeven door duurzaamheidsbeleid. Dat Wakker Dier ook pleitte voor de afschaffing was een gelukkig toeval maar had beslist geen invloed gehad op de besluitvorming. Of de plofkip daarmee voorgoed uit de schappen verdween wilde de voorlichtster niet beloven. “Uiteindelijk verkopen we wat de klant wil”. Tot zover het duurzaamheidsbeleid. Totaal geen moreel besef in te ontdekken. Ook het romantische beeld van Joris Driepinter, met zijn drie glazen melk per dag wordt behoorlijk onderuit geschoffeld in het hierboven getoonde filmpje. Maar willen wij dit nog zien? En erger nog… voelen we hier nog iets bij? Eerlijk gezegd denk ik van niet. We stellen onszelf geen morele vragen meer bij het eten van vlees. In tegendeel zelfs. Sinds ik vegetariër ben heb ik vaak het gevoel gehad dat ik me hierover tegen de buitenwereld moest verantwoorden. Opmerkingen in de trend van… maar je eet wel eieren, hoe kan dat dan? Blijkbaar wordt er van vegetariërs meer consistentie en...

read more

Journey of the Soul

Posted by on 21:31 in 88 Poems | 0 comments

Journey of the Soul

Bamboe buigt over het pad en beneemt het zicht op de hemel Op fragiele benen worden pelgrims plots bevangen door gedeelde stilte Voorbode van een aardbeving Shikoku zaait onrust als de bergen wankelen Het land scheurt open en maakt nieuwe geboortegrond Regen valt als lentetranen Levenslicht door pijn verlost....

read more

Een minuut stilte

Posted by on 19:27 in Adempauze, Humor | 0 comments

Een minuut stilte

De maandag na de aanslagen in Parijs werd er overal in Europa een minuut stilte in acht genomen. Dat triggerde mij, want een betere adempauze bestaat er feitelijk niet. Het maakt natuurlijk ook nieuwsgierig naar waarom mensen deze stilte houden en wat er dan in die minuut door ze heen gaat. De reden van de minuut stilte is – zo vermoed ik – dat er een soort verbinding ontstaat. We delen ons leed in een soort modern ritueel van stilte. Het heeft niets religieus, dus ook toegankelijk voor seculiere mensen die toch in een ritueel iets met hun rouw willen doen. Tot zover wel begrijpelijk. Maar dan de uitvoering. Waar denken al die mensen aan in die minuut stilte. Aan niets? Kan ik me bijna niet voorstellen. Zelfs de meest doorgewinterde mediterende boeddhist zal moeite hebben aan niets te denken. Denken ze dan aan de gebeurtenissen en de slachtoffers en laten ze alles nog eens voor hun geestesoog de revue passeren? Dat zou natuurlijk wel kunnen, maar is ook nogal onwaarschijnlijk. Ongeoefende niet-mediteerders hebben gemiddeld genomen nogal last van een ‘monkey-mind’. Ongetrainde geesten hebben namelijk de neiging alle kanten op te denken en af te dwalen van het oorspronkelijke onderwerp. Een serie logische en geordende gedachten van meer dan tien seconden is al vrij pittig. Ik weet nog bij die minuut stilte die Sepp Blatter afkondigde wegens het overlijden van Nelson Mandela dat de hele wereld verontwaardigd was over het feit dat hij dit toch even inkortte naar vijftien seconden. Terecht wel. Blijkbaar kon hij niet langer focussen. Zelf heb ik daar ook last van. Ik denk dan wel eerst aan de vroom aan de ramp, maar al snel gaan mijn gedachten uit naar wat anderen zullen denken. Zouden ze zich ook zo ongemakkelijk voelen en zich schamen omdat het ze net als mij niet lukt de mentale Watts op te kunnen wekken om 60 seconden aaneengesloten aan de slachtoffers te denken? Daarna gaan mijn gedachten naar mijn hongergevoel, om te eindigen bij het brood dat ik nog uit de vriezer moet halen en de hond nog uit moet. Opgelucht denk ik, dacht ik niet aan seks! Uiterlijk is er echter gelukkig niets dat anderen erop wijst dat ik dit denk. Ik straal een en al verbinding, herdenking en compassie uit! Ik vermoed dat als men mijn gedachten kon lezen ik genadeloos aan de schandpaal zou worden genageld voor zoveel respectloosheid. Gelukkig maar dat ze geen gedachten kunnen lezen. Aan de andere kant zou het wel mooi zijn eens een bloemlezing te kunnen krijgen van alle gedachten die op zo’n massabijeenkomst bij elkaar gedacht worden. Ik vermoed -maar misschien is dat projectie- dat er een diepe breuklijn zou blijken zijn tussen het verheven uiterlijk en het banale innerlijk.  ...

read more

Haiku

Posted by on 19:55 in 88 Poems | 0 comments

Haiku

pelgrims in de mist, als een parelsnoer over ’t land wie ziet hen?...

read more

Inchecken

Posted by on 20:42 in Adempauze, Humor | 0 comments

Inchecken

Verbinding is zo’n beetje het toverwoord van onze tijd. In onze samenleving die blijkbaar van los zand aan elkaar hangt en die bestaat uit individualistische deelnemers moeten we tegenwoordig overal verbinden. Participeren noemen we dat. En dat doen we in onze prachtige participatiesamenleving. In de troonrede werd destijds gezegd: “Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel“. Dat klinkt allemaal heel nobel en sociaal maar ik heb ontdekt dat dit participeren of deel uit maken van de samenleving nog niet meevalt. Om te participeren moet je namelijk ‘verbonden’ zijn. En om verbonden te zijn moet je ingelogd zijn. En als je niet of verkeerd bent ingelogd…. dan hoor je er dus echt niet bij. Dat weten zo’n beetje alle puisterige tieners die niet ingelogd zijn in de groepsapp van hun klas. Dan ben je een Echte Loser. Zelf moet ik er eerlijk gezegd ook aan wennen. Vroeger hoefde al dat inloggen, uitloggen, inchecken en uitchecken nog niet. Het leven was makkelijk, overzichtelijk en ook redelijk anoniem. Neem bijvoorbeeld het Openbaar Vervoer. Je had gewoon een kaartje of een strippenkaart. Niet op naam, duidelijk vastgestelde prijs; prima systeem dacht ik. Tegenwoordig gaat dat heel anders. Zo probeerden Mel en ik bijvoorbeeld met een OV-chipkaart van Ede naar Delft te komen. Simpel dingetje zou je denken, vooral voor twee mensen die de halve wereld rondgereisd hebben. Maar dat viel nog niet mee. We hadden dus per ongeluk ingecheckt bij de verkeerde paal op het perron; die van Connexxion in plaats van de NS. En dan hoor je van de conducteur dat je het fout gedaan hebt en feitelijk zwart rijdt. We probeerden het nog uit te leggen, maar hij had al gauw door dat wij er niets van snapten. Gelukkig werd hij mild van van zoveel naïviteit, hoewel hij nog wel even benoemde wat hij allemaal had kunnen doen om ons te straffen voor het niet ingecheckt zijn. Daarna bleek het uitchecken bij Connexxion weer een probleem. Dat moeten we thuis via internet oplossen; inloggen op hun site en dan proberen alsnog uit te checken uit de trein. Gevolg: geld kwijt en nog geen idee waarom. Maar goed, dit gaat ons natuurlijk geen tweede keer overkomen. Daarom zijn we nu thuis aan het oefenen. Als ik wil gaan slapen, dan log ik eerst uit. Aangekomen bij mijn bed moet ik wel inchecken voor de nacht. De volgende ochtend check ik dan uit bij het opstaan. Eigenlijk gaat het dan vanzelf. Als ik beneden kom laat ik eerst de hondjes even inloggen, dan kan ik ze daarna gewoon aaien en uitlaten. Een zeer efficiënt systeem. Mijn leven heeft nog maar twee standen; ingelogd of uitgelogd. Dat maakt alles reuze overzichtelijk. Moeilijke overgangen zijn er niet meer. Alleen niet vergeten aan het eind van je leven uit te loggen....

read more

Ego-steroïden

Posted by on 19:52 in Humor | 0 comments

Ego-steroïden

Excessive Ego When you take the weather report personally.   Mike Essig

read more

Mindful oversteken

Posted by on 18:51 in Adempauze | 0 comments

Mindful oversteken

Nergens in de wereld is oversteken zo gevaarlijk als in Hanoi. Althans, dat zegt men. En als je de vele filmpjes op Youtube bekijkt ga je dat ook geloven. Maar een treffend adagium is  “als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. Dat is ook de kern van veel mindfulness oefeningen. Je kunt boos, verdrietig, eenzaam of bang zijn. Maar die emoties zijn geen eigenschap van het onderwerp van je angst of verdriet. Ze zijn onderdeel van jou. En je moet dus niet proberen het onderwerp van je angst te veranderen maar je eigen betekenisgeving van de situatie. Zoals je na het zien van onderstaand filmpje kunt vermoeden is het onbegonnen werk om het verkeer in Hanoi te veranderen. Wat de oversteker wel veranderd is zijn eigen mindset. In plaats van angst toont hij lef en daadkracht. En de uitkomst is opmerkelijk… Als je naar rechts kijkt naar het aanstormend verkeer denken de automobilisten en scooterrijders dat je hen ziet en voor hen zal uitwijken. Als ze merken dat je helemaal niet kijkt, dan gaan zíj opletten. Een knap staaltje mindful oversteken en een mooie metafoor voor veel situaties in ons dagelijks leven. In een vorig log sprak ik over de ‘paarden’ die wij berijden, over de mentale modellen en aannames die ons leven vaak beheersen. Het slechte nieuws is dat we deze patronen vaak niet herkennen. Het goede nieuws is dat als we ze herkennen ze prima heel goed te veranderen zijn met toegepaste mindfulness.   Met dank aan Jaap...

read more

Mensenkind

Posted by on 20:32 in 88 Poems | 0 comments

Mensenkind

Ik verbeeld mij je ziel zodat je bent gekend. Het regent op je rustplaats maar het is geluk van glas Nooit was de regen zo mooi Als vandaag hier bij jou.                ...

read more

Modern Mantra

Posted by on 19:36 in 88 Poems, Humor | 0 comments

Modern Mantra

Concentreer Reïncarneer Daar ben ik weer                    ...

read more

En uit de bergen kwam de echo

Posted by on 12:42 in Walk down memorylane | 0 comments

En uit de bergen kwam de echo

Soms heb je van die boeken die je in een keer uit leest. “En uit de bergen kwam de echo” is er zo een. Het verhaal begint Afghanistan in de jaren 50 met een vertelling van een vader aan zijn kinderen die je meteen nieuwsgierig maakt naar de afloop van het boek. Een zeer pijnlijk verlangen dat aan me bleef knagen totdat ik eindelijk bij het laatste hoofdstuk was. Ooit in een grijs verleden moest ik op de middelbare school een complete boekenlijst vol lezen. Opdracht daarbij was om de zogenaamde ‘parallellen’ in het verhaal te vinden. Een zoektocht naar de diepere lagen die de auteur (met opzet) in het boek had aangebracht. Als die diepere laag er niet in zat dan was het dus ook per definitie geen literatuur. Dat zogenaamde zoeken naar de kern vergalde destijds mijn leesplezier compleet. Het heeft na mijn middelbare schooltijd nog jaren geduurd voor ik weer een boek op kon pakken er weer gewoon kon genieten van een verhaal. En nu.. op 48 jarige leeftijd… moet ik mijn docent een excuus maken! Ik denk dat ik het na het lezen van dit boek eindelijk snap. Dit boek schreeuwt pagina’s lang dat ene woord dat nergens genoemd kan worden. Dat ene woord dat de schrijver niet uit kon spreken: verraad! Als ik dit boek destijds had kunnen lezen dan had ik eerlijk en met een gerust hart tegen mijn docent Nederlands kunnen zeggen: vergeet die andere boeken! ‘Van oude mensen de dingen die voorbij gaan’ van Couperus, ‘De Avonden’ van Gerard Reve… ik heb ze niet gelezen. Harry Mulisch? … een knoeier!  Maar dat geeft niet want ik heb Dit Boek. En door Dit Boek begrijp ik literatuur! “Ze zeggen me dat ik in wateren moet waden waarin ik spoedig zal verdrinken. Voor ik erin loop, wil ik op de oever dit voor je achterlaten. Ik bid dat je het zult vinden, zus, opdat je weet wat er in mijn hart leefde toen ik onderging”. Bovenstaand citaat is het enige juiste en briljante antwoord op de niet-gestelde vraag in hoofdstuk 1....

read more