Op 10 maart heb ik bij tempel 63 Hayate Yuyama ontmoet. Hij wilde alles van me weten en schreef het ook op. Toen ik hem op lunch trakteerde werd hij een vriend voor het leven. Ik kreeg zijn telefoonnummer zodat ik hem altijd kon bellen in nood. Niet dat het werkt, want in het telefoonnummer zitten een paar rare symbolen, maar het gaat om het idee. Het is eerlijk en echt.

Bij dezelfde tempel ontmoette ik ook een andere jongen, Noriyuki. Hij viel op omdat hij met een metalen koe aan zijn rugzak rondliep. We hebben een tijdje gesproken over wat ons bewoog om de pelgrimsroute te lopen. Hij wil later priester worden in een boeddhistische tempel en liep de route nu voor de derde keer achter elkaar. Hij had er dus al een goede 3000 km opzitten. Best ruig als je bedenkt dat hij alleen in Tsuyado (armenverblijf in de tempel) en buiten zonder tentje overnacht. De volgende dag kwam ik hem weer tegen in de tsuyado bij tempel 66. Daar ook gevraagd naar het hoe en waarom van de koe. Als ik hem goed begreep zit daar de as van zijn overleden moeder in, maar helemaal zeker ben ik er niet van.

Op de pelgrimsroute is het een goede gewoonte om Ofuda uit te wisselen. Ofuda (zie de afbeeldingen onder) zijn een soort pelgrimsnaamkaartjes. Als je van iemand een geschenk hebt gekregen (en dat kan zowel materieel als immaterieel zijn) dan geef je iemand je Ofuda. Ook laat je ter verering van Kobo Daishi je Ofuda achter in een speciaal daarvoor bestemde box in de tempel. Er zijn bijzondere regels verbonden aan Ofuda. Iemand die de pelgrimsroute voor het eerst loopt heeft witte Ofuda. Vanaf de 5e tot de 7e keer heb je groene Ofuda. 8 tot 24 keer is rood. 25 tot 49 keer lopen is lichtblauw of zilver en 50 tot 99 keer is goud. Zelf heb ik een gouden Ofuda in bezit welke ik heb gekregen van een oude priester.

Hier de Ofuda van de twee jongens. Ik ben ze er zeer dankbaar voor want het is een gift niet lichtvaardig geschonken. Ik kon ze niet goed uit elkaar houden dus ik heb Maki Hinoue, mijn lerares Japans gevraagd ze even voor me te vertalen:

“it’s a piece of cake.(^^) Right: Noriyuki Murakami. Left: Hayate Yuyama. I’m happy you seem to have had a wonderful time!”

Khalil Gibran zei ooit: “Goede vrienden zijn lastig te vinden, moeilijk te verlaten en onmogelijk te vergeten”. Ik ga Hayate en Noriyuki waarschijnlijk nooit meer ontmoeten, maar k zal ze ook zeker nooit meer vergeten!

AIzaSyCUsTyREqCVmPIrrN3owHUcYN1-YAaqDnY