Verbinding is zo’n beetje het toverwoord van onze tijd. In onze samenleving die blijkbaar van los zand aan elkaar hangt en die bestaat uit individualistische deelnemers moeten we tegenwoordig overal verbinden. Participeren noemen we dat. En dat doen we in onze prachtige participatiesamenleving. In de troonrede werd destijds gezegd: “Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel“.

Dat klinkt allemaal heel nobel en sociaal maar ik heb ontdekt dat dit participeren of deel uit maken van de samenleving nog niet meevalt. Om te participeren moet je namelijk ‘verbonden’ zijn. En om verbonden te zijn moet je ingelogd zijn. En als je niet of verkeerd bent ingelogd…. dan hoor je er dus echt niet bij. Dat weten zo’n beetje alle puisterige tieners die niet ingelogd zijn in de groepsapp van hun klas. Dan ben je een Echte Loser.

Zelf moet ik er eerlijk gezegd ook aan wennen. Vroeger hoefde al dat inloggen, uitloggen, inchecken en uitchecken nog niet. Het leven was makkelijk, overzichtelijk en ook redelijk anoniem. Neem bijvoorbeeld het Openbaar Vervoer. Je had gewoon een kaartje of een strippenkaart. Niet op naam, duidelijk vastgestelde prijs; prima systeem dacht ik. Tegenwoordig gaat dat heel anders. Zo probeerden Mel en ik bijvoorbeeld met een OV-chipkaart van Ede naar Delft te komen. Simpel dingetje zou je denken, vooral voor twee mensen die de halve wereld rondgereisd hebben. Maar dat viel nog niet mee.

We hadden dus per ongeluk ingecheckt bij de verkeerde paal op het perron; die van Connexxion in plaats van de NS. En dan hoor je van de conducteur dat je het fout gedaan hebt en feitelijk zwart rijdt. We probeerden het nog uit te leggen, maar hij had al gauw door dat wij er niets van snapten. Gelukkig werd hij mild van van zoveel naïviteit, hoewel hij nog wel even benoemde wat hij allemaal had kunnen doen om ons te straffen voor het niet ingecheckt zijn. Daarna bleek het uitchecken bij Connexxion weer een probleem. Dat moeten we thuis via internet oplossen; inloggen op hun site en dan proberen alsnog uit te checken uit de trein. Gevolg: geld kwijt en nog geen idee waarom.

Maar goed, dit gaat ons natuurlijk geen tweede keer overkomen. Daarom zijn we nu thuis aan het oefenen. Als ik wil gaan slapen, dan log ik eerst uit. Aangekomen bij mijn bed moet ik wel inchecken voor de nacht. De volgende ochtend check ik dan uit bij het opstaan. Eigenlijk gaat het dan vanzelf. Als ik beneden kom laat ik eerst de hondjes even inloggen, dan kan ik ze daarna gewoon aaien en uitlaten. Een zeer efficiënt systeem. Mijn leven heeft nog maar twee standen; ingelogd of uitgelogd. Dat maakt alles reuze overzichtelijk. Moeilijke overgangen zijn er niet meer. Alleen niet vergeten aan het eind van je leven uit te loggen.

mees

 

AIzaSyCUsTyREqCVmPIrrN3owHUcYN1-YAaqDnY