Navigation Menu+

Een minuut stilte

De maandag na de aanslagen in Parijs werd er overal in Europa een minuut stilte in acht genomen. Dat triggerde mij, want een betere adempauze bestaat er feitelijk niet. Het maakt natuurlijk ook nieuwsgierig naar waarom mensen deze stilte houden en wat er dan in die minuut door ze heen gaat. De reden van de minuut stilte is – zo vermoed ik – dat er een soort verbinding ontstaat. We delen ons leed in een soort modern ritueel van stilte. Het heeft niets religieus, dus ook toegankelijk voor seculiere mensen die toch in een ritueel iets met hun rouw willen doen. Tot zover wel begrijpelijk.

Maar dan de uitvoering. Waar denken al die mensen aan in die minuut stilte. Aan niets? Kan ik me bijna niet voorstellen. Zelfs de meest doorgewinterde mediterende boeddhist zal moeite hebben aan niets te denken. Denken ze dan aan de gebeurtenissen en de slachtoffers en laten ze alles nog eens voor hun geestesoog de revue passeren?

Dat zou natuurlijk wel kunnen, maar is ook nogal onwaarschijnlijk. Ongeoefende niet-mediteerders hebben gemiddeld genomen nogal last van een ‘monkey-mind’. Ongetrainde geesten hebben namelijk de neiging alle kanten op te denken en af te dwalen van het oorspronkelijke onderwerp. Een serie logische en geordende gedachten van meer dan tien seconden is al vrij pittig. Ik weet nog bij die minuut stilte die Sepp Blatter afkondigde wegens het overlijden van Nelson Mandela dat de hele wereld verontwaardigd was over het feit dat hij dit toch even inkortte naar vijftien seconden. Terecht wel. Blijkbaar kon hij niet langer focussen.

Zelf heb ik daar ook last van. Ik denk dan wel eerst aan de vroom aan de ramp, maar al snel gaan mijn gedachten uit naar wat anderen zullen denken. Zouden ze zich ook zo ongemakkelijk voelen en zich schamen omdat het ze net als mij niet lukt de mentale Watts op te kunnen wekken om 60 seconden aaneengesloten aan de slachtoffers te denken? Daarna gaan mijn gedachten naar mijn hongergevoel, om te eindigen bij het brood dat ik nog uit de vriezer moet halen en de hond nog uit moet. Opgelucht denk ik, dacht ik niet aan seks! Uiterlijk is er echter gelukkig niets dat anderen erop wijst dat ik dit denk. Ik straal een en al verbinding, herdenking en compassie uit!

Ik vermoed dat als men mijn gedachten kon lezen ik genadeloos aan de schandpaal zou worden genageld voor zoveel respectloosheid. Gelukkig maar dat ze geen gedachten kunnen lezen. Aan de andere kant zou het wel mooi zijn eens een bloemlezing te kunnen krijgen van alle gedachten die op zo’n massabijeenkomst bij elkaar gedacht worden. Ik vermoed -maar misschien is dat projectie- dat er een diepe breuklijn zou blijken zijn tussen het verheven uiterlijk en het banale innerlijk.

 

Een van deze mensen denkt na over wat ze vanavond moet eten

Een van deze mensen denkt na over wat ze vanavond moet eten

 

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *