Genbaku Domu

Genbaku Domu

Ik heb mijn pelgrimstocht even onderbroken om Hiroshima te kunnen bezoeken; een langgekoesterde wens. Vanaf Matsuyama in Shikoku was het twee uur met de boot en nog een half uurtje met de tram. Ik kwam vrij laat aan en besloot eerst een hotel te pakken en de volgende dag de atoombomkoepel (Genbaku Domu) te bezoeken. Het is een van de weinige grotere gebouwen die overeind zijn blijven staan na de atoombomaanval op Hiroshima van 6 augustus 1945, ondanks het feit dat het gebouw zich op 160 meter van de explosie bevond. Het overeind blijven wordt toegeschreven aan het feit dat de bom op een hoogte van 580 meter tot ontploffing werd gebracht en het gebouw daardoor ‘in mindere mate’ horizontale drukverschuivingen onderging.    Op de plaats waar de atoombom ontplofte vind je nu het vredespark met het vredesmonument en een museum. In het museum staan vooral de verhalen centraal. Verhalen van de levenden en de doden. En van de levende doden. Ik vond het zeer aangrijpend, hetgeen in groot contrast leek te staan met de daar aanwezige japanners, voor wie de Genbaku Dome gewoon de volgende tramhalte is. Natuurlijk is dat schijn. De atoombom heeft wonden geslagen die nog steeds niet geheeld zijn. De bom heeft er ook voor gezorgd dat de Japanners zich nog steeds als slachtoffer van de 2e Wereldoorlog zien en niet als dader. Vreemd genoeg worden ook de Japanse slachtoffers van de bom (de Hibakusha) gediscrimineerd. Ze hebben op zich veel rechten, maar worden nog wel door hun landgenoten met de nek aangekeken. Iets dat nauwelijks te verklaren valt. De volgende dag ben ik met de...
Guusje

Guusje

Onze geweldige, onnavolgbare, lieve, unieke, eigenwijze, aanhankelijke Guusje is vandaag overleden. Ze was pas vier jaar oud. Ze laat een bijzonder helder liefdevol lichtje achter in ons hart. Wij zullen haar vreselijk...
Deradicaliseren

Deradicaliseren

Een oud spreekwoord zegt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Dat wil zeggen dat veel voornemens vaak bij voornemens blijven en niet omgezet worden in acties. Vooral voornemens die gemaakt worden met het nieuwe jaar in zicht hebben die eigenschap. Dat komt misschien omdat in het woord ‘voornemen’ ook een voorbehoud besloten ligt. Daarom is het beter om gewoon tot actie over te gaan. Melanie deed dat door vanmorgen vroeg aan te kondigen dat zij met ingang van volgend jaar (dus vanaf morgen) als veganist verder gaat in dit leven. Ze speelde al langer met dit idee, maar onderstaand filmpje gaf het laatste zetje. Ik schrok even van haar besluit. Wellicht omdat ik in de mededeling een uitnodiging voelde om ook veganist te worden. Die uitnodiging was er overigens niet. Dat was gewoon mijn aanname. Nu zijn we al vegetariër dus de stap naar veganisme is in de praktijk wellicht niet heel erg groot. Mentaal voelt het echter als een reuzenstap; een intrede in de wereld van de linkse Volkerts, de gebreide mutsen en de te veel bleke zonnemeisjes. Daarbij zijn veganisten altijd bezig ieder stukje voedsel en ieder etiket te onderzoeken op verborgen dierlijke componenten. Die kunnen nooit meer ontspannen een patatje eten want je weet bijvoorbeeld nooit in wat voor vet die friet gebakken kan zijn. Dus mijn angst was dat mijn lief (voedsel)radicaliseert – is dat een woord?- Maar is die angst wel terecht, vroeg ik me af. Is het eigenlijk niet zo dat waar het gaat om consumptie, wij eigenlijk geradicaliseerd zijn en dat niet meer zien? Vanaf onze vroegste...
En uit de bergen kwam de echo

En uit de bergen kwam de echo

Soms heb je van die boeken die je in een keer uit leest. “En uit de bergen kwam de echo” is er zo een. Het verhaal begint Afghanistan in de jaren 50 met een vertelling van een vader aan zijn kinderen die je meteen nieuwsgierig maakt naar de afloop van het boek. Een zeer pijnlijk verlangen dat aan me bleef knagen totdat ik eindelijk bij het laatste hoofdstuk was. Ooit in een grijs verleden moest ik op de middelbare school een complete boekenlijst vol lezen. Opdracht daarbij was om de zogenaamde ‘parallellen’ in het verhaal te vinden. Een zoektocht naar de diepere lagen die de auteur (met opzet) in het boek had aangebracht. Als die diepere laag er niet in zat dan was het dus ook per definitie geen literatuur. Dat zogenaamde zoeken naar de kern vergalde destijds mijn leesplezier compleet. Het heeft na mijn middelbare schooltijd nog jaren geduurd voor ik weer een boek op kon pakken er weer gewoon kon genieten van een verhaal. En nu.. op 48 jarige leeftijd… moet ik mijn docent een excuus maken! Ik denk dat ik het na het lezen van dit boek eindelijk snap. Dit boek schreeuwt pagina’s lang dat ene woord dat nergens genoemd kan worden. Dat ene woord dat de schrijver niet uit kon spreken: verraad! Als ik dit boek destijds had kunnen lezen dan had ik eerlijk en met een gerust hart tegen mijn docent Nederlands kunnen zeggen: vergeet die andere boeken! ‘Van oude mensen de dingen die voorbij gaan’ van Couperus, ‘De Avonden’ van Gerard Reve… ik heb ze niet gelezen. Harry Mulisch? … een knoeier!  Maar dat...
AIzaSyCUsTyREqCVmPIrrN3owHUcYN1-YAaqDnY