Een minuut stilte

Een minuut stilte

De maandag na de aanslagen in Parijs werd er overal in Europa een minuut stilte in acht genomen. Dat triggerde mij, want een betere adempauze bestaat er feitelijk niet. Het maakt natuurlijk ook nieuwsgierig naar waarom mensen deze stilte houden en wat er dan in die minuut door ze heen gaat. De reden van de minuut stilte is – zo vermoed ik – dat er een soort verbinding ontstaat. We delen ons leed in een soort modern ritueel van stilte. Het heeft niets religieus, dus ook toegankelijk voor seculiere mensen die toch in een ritueel iets met hun rouw willen doen. Tot zover wel begrijpelijk. Maar dan de uitvoering. Waar denken al die mensen aan in die minuut stilte. Aan niets? Kan ik me bijna niet voorstellen. Zelfs de meest doorgewinterde mediterende boeddhist zal moeite hebben aan niets te denken. Denken ze dan aan de gebeurtenissen en de slachtoffers en laten ze alles nog eens voor hun geestesoog de revue passeren? Dat zou natuurlijk wel kunnen, maar is ook nogal onwaarschijnlijk. Ongeoefende niet-mediteerders hebben gemiddeld genomen nogal last van een ‘monkey-mind’. Ongetrainde geesten hebben namelijk de neiging alle kanten op te denken en af te dwalen van het oorspronkelijke onderwerp. Een serie logische en geordende gedachten van meer dan tien seconden is al vrij pittig. Ik weet nog bij die minuut stilte die Sepp Blatter afkondigde wegens het overlijden van Nelson Mandela dat de hele wereld verontwaardigd was over het feit dat hij dit toch even inkortte naar vijftien seconden. Terecht wel. Blijkbaar kon hij niet langer focussen. Zelf heb ik daar ook last van. Ik denk dan wel eerst...
Inchecken

Inchecken

Verbinding is zo’n beetje het toverwoord van onze tijd. In onze samenleving die blijkbaar van los zand aan elkaar hangt en die bestaat uit individualistische deelnemers moeten we tegenwoordig overal verbinden. Participeren noemen we dat. En dat doen we in onze prachtige participatiesamenleving. In de troonrede werd destijds gezegd: “Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel“. Dat klinkt allemaal heel nobel en sociaal maar ik heb ontdekt dat dit participeren of deel uit maken van de samenleving nog niet meevalt. Om te participeren moet je namelijk ‘verbonden’ zijn. En om verbonden te zijn moet je ingelogd zijn. En als je niet of verkeerd bent ingelogd…. dan hoor je er dus echt niet bij. Dat weten zo’n beetje alle puisterige tieners die niet ingelogd zijn in de groepsapp van hun klas. Dan ben je een Echte Loser. Zelf moet ik er eerlijk gezegd ook aan wennen. Vroeger hoefde al dat inloggen, uitloggen, inchecken en uitchecken nog niet. Het leven was makkelijk, overzichtelijk en ook redelijk anoniem. Neem bijvoorbeeld het Openbaar Vervoer. Je had gewoon een kaartje of een strippenkaart. Niet op naam, duidelijk vastgestelde prijs; prima systeem dacht ik. Tegenwoordig gaat dat heel anders. Zo probeerden Mel en ik bijvoorbeeld met een OV-chipkaart van Ede naar Delft te komen. Simpel dingetje zou je denken, vooral voor twee mensen die de halve wereld rondgereisd hebben. Maar dat viel nog niet mee. We hadden dus per ongeluk ingecheckt bij de verkeerde paal op het perron; die van Connexxion in plaats van de NS. En...
Mindful oversteken

Mindful oversteken

Nergens in de wereld is oversteken zo gevaarlijk als in Hanoi. Althans, dat zegt men. En als je de vele filmpjes op Youtube bekijkt ga je dat ook geloven. Maar een treffend adagium is  “als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. Dat is ook de kern van veel mindfulness oefeningen. Je kunt boos, verdrietig, eenzaam of bang zijn. Maar die emoties zijn geen eigenschap van het onderwerp van je angst of verdriet. Ze zijn onderdeel van jou. En je moet dus niet proberen het onderwerp van je angst te veranderen maar je eigen betekenisgeving van de situatie. Zoals je na het zien van onderstaand filmpje kunt vermoeden is het onbegonnen werk om het verkeer in Hanoi te veranderen. Wat de oversteker wel veranderd is zijn eigen mindset. In plaats van angst toont hij lef en daadkracht. En de uitkomst is opmerkelijk… Als je naar rechts kijkt naar het aanstormend verkeer denken de automobilisten en scooterrijders dat je hen ziet en voor hen zal uitwijken. Als ze merken dat je helemaal niet kijkt, dan gaan zíj opletten. Een knap staaltje mindful oversteken en een mooie metafoor voor veel situaties in ons dagelijks leven. In een vorig log sprak ik over de ‘paarden’ die wij berijden, over de mentale modellen en aannames die ons leven vaak beheersen. Het slechte nieuws is dat we deze patronen vaak niet herkennen. Het goede nieuws is dat als we ze herkennen ze prima heel goed te veranderen zijn met toegepaste mindfulness.   Met dank aan Jaap...
Uitzinnig

Uitzinnig

Als de kraaien zo goddelijk sluw Zo poëtisch gewiekst bijna Tegen de wind vechten Dit is een dag god dit is een dag Die ik zou willen schilderen Ik leef zo op het randje af Zo uitzinnig soms Dat ik spreek en schrijf buiten mijn reikwijdte Woorden plonsend in het koningswater van het papier En hoorbaar oplossend tot het lied van de windjammer Op de middag in het dode uur van de vogels Als de zon huilebalkt Loop ik tussen meeuw en mol Te wachten Op de volgende aanval van poëzie En als de winddoorn weer Mijn vingers en tenen vreet Vertel ik andere dingen dan ik weet Met de stuiptrekkende februarilijster in mijn hand En vloekend naar de zwevende milaan Die haar ogen uitpikte.   Robin Hannelore...
LIEF

LIEF

In je eigen stille wereld lees ik je ogen verhaal je woordenloos de zucht naar vrijheid is beperkt in je tas draag je beloftes langzaam je geheime taal verstaan uiteindelijk laat ik je vrij dag lief je bent me lief zo lief   (gedicht gezien op een schilderij bij Topaz, waar patiënten met de ziekte van Huntington worden...
The 1918 Shikoku Pilgrimage of Takamure Itsue

The 1918 Shikoku Pilgrimage of Takamure Itsue

Op 24 jarige leeftijd vertrekt Takamure Itsue voor haar pelgrimstocht langs de 88 tempels van Shikoku. Dat was in 1918 geen sinecure voor een meisje alleen. Het boek is een verzameling van 105 artikelen die Itsue (Takamure is de familienaam) onderweg schreef voor een krant. Opvallend in de artikelen is haar soms meedogenloze eerlijkheid over de mensen die ze onderweg tegen komt. Desondanks wordt ze al snel een beroemdheid en dat schept de nodige verwachtingen bij de plaatselijke bevolking. Vanaf het begin heeft ze eigenlijk geen enkel idee waarom ze deze pelgrimstocht onderneemt. Dat heeft tot gevolg dat ze open-minded en zonder verwachtingen dit avontuur aangaat. Ze weet eigenlijk niet eens of ze wel boeddhist is. De gebeurtenissen onderweg zijn soms verschrikkelijk, maar inspireren haar tot het schrijven van zeer mooie haiku’s en tanka’s. Tegen het einde van haar pelgrimstocht doet Takamure Itsue de belofte om meer compassie in haar leven te ontwikkelen. Vooral de personen die ze tijdens haar reis het meest verafschuwde lijken haar tot deze belofte te hebben bewogen. Takamure zou later uitgroeien tot een beroemd historica en feministe, vooral begaan met de educatie van vrouwen in Japan. Ze schreef ook Gohenro (1938) en Henro to jinsei, twee additionele boeken over haar pelgrimstocht in 1918....
AIzaSyCUsTyREqCVmPIrrN3owHUcYN1-YAaqDnY