Navigation Menu+

Blog

Tsuyado

Tsuyado

Bij een groot aantal tempels op de Shikoku 88-temple pelgrimstocht kun je redelijk comfortabel overnachten. Het is een beetje vergelijkbaar met de luxe van een ryokan of een minshuku (familiegerunde bed & breakfast). Maar voor arme pelgrims die zich die luxe niet...

Jeukwoorden

Jeukwoorden

Ik ben nog uit de tijd van de dienstplicht (lichting 86-3) en wat ik me daarvan vooral herinner is het jargon dat daar gebruikt werd. Zo kon je zomaar de gamacoka (gasmaskercontrolekamer) ingestuurd worden of moest je je papo bewaren in je liboza (je paspoort in je...

Genbaku Domu

Genbaku Domu

Ik heb mijn pelgrimstocht even onderbroken om Hiroshima te kunnen bezoeken; een langgekoesterde wens. Vanaf Matsuyama in Shikoku was het twee uur met de boot en nog een half uurtje met de tram. Ik kwam vrij laat aan en besloot eerst een hotel te pakken en de volgende...

Yūjin

Yūjin

Op 10 maart heb ik bij tempel 63 Hayate Yuyama ontmoet. Hij wilde alles van me weten en schreef het ook op. Toen ik hem op lunch trakteerde werd hij een vriend voor het leven. Ik kreeg zijn telefoonnummer zodat ik hem altijd kon bellen in nood. Niet dat het werkt,...

De kunst van het loslaten

De kunst van het loslaten

Voor vertrek vroeg mijn chef of ik tijdens mijn tien weken verlof mijn werk wel helemaal los zou kunnen laten. “Geen enkel probleem”, antwoordde ik. Nog geen week in Japan had ik een rondleiding in een dagbestedingslocatie voor verstandelijk beperkten...

Vending Machines

Vending Machines

Een bijzonder cultureel verschijnsel in Japan zijn de Vending Machines. Ze bestaan al sinds de jaren ’50 en het is niet te geloven wat er allemaal in verkocht wordt. Deze automaten staan langs de kant van de weg. In de stad, in de bergen, langs de oceanen; je...

Osettai

Osettai

Een traditioneel onderdeel van de pelgrimstocht is Settai of Osettai (dat laatste is iets formeler). Het is het gebruik van het geven van geschenken aan pelgrims. Meestal door de locale bevolking, maar soms ook tussen pelgrims onderling. Het kan echt uit van alles...

Guusje

Guusje

Onze geweldige, onnavolgbare, lieve, unieke, eigenwijze, aanhankelijke Guusje is vandaag overleden. Ze was pas vier jaar oud. Ze laat een bijzonder helder liefdevol lichtje achter in ons hart. Wij zullen haar vreselijk...

Deradicaliseren

Deradicaliseren

Een oud spreekwoord zegt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Dat wil zeggen dat veel voornemens vaak bij voornemens blijven en niet omgezet worden in acties. Vooral voornemens die gemaakt worden met het nieuwe jaar in zicht hebben die eigenschap....

Werkelijkheid en iets wat er (niet) op lijkt

Posted by on 16:53 in Memories of Shikoku | 0 comments

Werkelijkheid en iets wat er (niet) op lijkt

De Shikoku Pelgrimstocht langs de 88 tempels is van oudsher omgeven door vele mythes en legenden. Dat is natuurlijk niet echt verwonderlijk, het is een fenomeen dat we kennen van alle pelgrimstochten in de wereld. Met name het aantal wonderbaarlijke genezingen. Daar kan geen reguliere geneeskunde tegenop. De mythes en legenden van Shikoku zijn echter net even anders. Het klinkt gek, maar dat komt omdat in Japan de grens de grens tussen werkelijkheid en fantasie niet zo duidelijk is als in het Westen. Er zit niet zoals bij ons een soort ‘harde enter’ tussen. De meeste Japanners in Shikoku zijn zeer bijgelovig en beschouwen de feitelijke werkelijkheid als een chronisch gebrek aan fantasie. Dat zie je ook terug in Japanse films waarin het niet uitzonderlijk is dat mensen over bijzondere krachten beschikken en geesten en demonen heel gewoon zijn.Voor westerlingen is het natuurlijk wel even wennen als ze daar voor het eerst mee geconfronteerd worden. Zo had een Engelse wetenschapper een discussie met de hoofdmonnik van Anrakuji (tempel 6) over de stichter van de pelgrimstocht, de heilige Kōbō Daishi. Volgens de legende kwam Kūkai (zoals hij door de Japanners liefkozend wordt genoemd) in het jaar 805 terug naar Shikoku en stichtte daar de pelgrimstocht. Wetenschappelijk is echter aangetoond dat Kūkai niets te maken had met de stichting van de pelgrimstocht. De monnik bevestigde dit, erkennende dat dit inderdaad onmogelijk was. Maar tot zijn verbazing vertelde de monnik de volgende dag aan een nieuwe groep pelgrims in de rondleiding door de tempel gewoon weer dat Kūkai de pelgrimstocht in 805 gesticht had. Waar wij zouden denken dat de monnik een onwaarheid vertelt, ligt dit in de Japanse cultuur veel genuanceerder. Natuurlijk komen de mythes en legenden over Kōbō Daishi de tempels goed uit. Het is immers goede marketing en het trekt veel mensen die genezing zoeken naar de tempels. Maar het is te simpel om het daarmee af te doen. De hele perceptie van waarheid wordt in Japan gewoon veel meer gerelativeerd. Dat is zoals gezegd voor westerlingen best even wennen. Onze mindset is daar niet op ingericht. En als je er niet op berekend bent ga je er in het begin echt de mist mee in. Zo riepen Melanie en ik ooit de hulp in van een Japanse mede-pelgrim om telefonisch een reservering te maken voor een overnachting in Hotsumisaki-ji (tempel 24). Hotsumisaki-ji * dit betekent echt nee * slaapzaal voor 2 Toen we hem ’s avonds vroegen of het gelukt was bevestigde hij dit. Bij aankomst in de tempel bleek er echter van enige reservering helaas geen sprake. Het was hem niet gelukt om te reserveren omdat het vol was, maar hij had ons dat (vanuit de schaamtecultuur die Japan zo kenmerkt) niet rechtstreeks durven vertellen. Van een Duitse student die ik later ontmoette op de pelgrimstocht leerde ik dat ik waarschijnlijk aan zijn houding wel had kunnen zien dat hij ja zei, maar nee bedoelde. Japanners hebben 26 manieren om ja te zeggen en 25 daarvan betekenen nee. Dat moet je wel even weten. Een ramp was het overigens niet. De tempelstaf deed er alles aan om alsnog onderdak voor ons te regelen. Het was hun eer te na om ons de deur te wijzen en we kregen voor onszelf een grote slaapzaal toegewezen. Omdat er met...

read more

Tsuyado

Posted by on 18:57 in Memories of Shikoku | 0 comments

Tsuyado

Bij een groot aantal tempels op de Shikoku 88-temple pelgrimstocht kun je redelijk comfortabel overnachten. Het is een beetje vergelijkbaar met de luxe van een ryokan of een minshuku (familiegerunde bed & breakfast). Maar voor arme pelgrims die zich die luxe niet kunnen veroorloven is het bij sommige tempels mogelijk om tsuyado (armenverblijf) te krijgen. Dat is gratis onderdak, meestal gespeend van alle luxe en comfort. Feitelijk had ik dat tijdens mijn pelgrimstocht niet nodig, maar ik koos er toch met enige regelmaat voor. Door de soberheid krijg je toch meer het gevoel bij hoe de pelgrimstocht in vroeger eeuwen geweest moest zijn en je ontmoet in dit soort plaatsen een heel ander soort mede pelgrims. De foto’s hierboven (links en midden) zijn van de tsuyado van tempel 37. Het werkt ongeveer zo. Je meldt je bij de tempelmonnik en vraagt of er de mogelijkheid is van tsuyado. De monnik reageert dan overdreven enthousiast, want dit soort pelgrims, dat bereid is af te zien worden zeer gewaardeerd. Hij wijst je dan het armenverblijf en in de meeste gevallen krijg je nog een gratis maaltijd mee en mag je ook nog van het bad gebruik maken nadat de betalende gasten geweest zijn. Bij tempel 37 is de tsuyado een oude garage om de hoek bij de tempel. Net ietsje anders: wel een enthousiaste monnik, geen maaltijd, geen bad. Ik was redelijk vroeg aangekomen bij de tempel, rond een uur of drie. In de oude garage lagen wat schriftjes waarin door pelgrims die mij voorgegaan waren hun ervaringen waren opgeschreven. Ik kreeg de details niet goed mee, maar allen spraken ze met eerbied over Rō fujin, het oude vrouwtje die hun verblijf in de tsuyado tot een onvergetelijke ervaring had gemaakt. Ik hoopte maar dat ze rond etenstijd zou komen opdagen met iets van mandarijnen of zo, maar helaas. Er kwamen veel mensen even een kijkje bij me nemen, maar geen oud vrouwtje. Rond een uur of acht besloot ik dan maar te gaan slapen, verplaatste de stoel naar binnen en trok de garagedeur dicht. Door het invallen van de duisternis was de temperatuur meteen gezakt naar iets van 5 graden celcius, dus ik kroop lekker, met wat extra kleding aan, mijn slaapzak in. Tot de deur plotseling met kracht omhoog werd getrokken! Onverstaanbaar druk pratend en wild gebarend maakte ze duidelijk dat ik uit mijn slaapzak moest komen. Met enige tegenzin kroop ik eruit en toen ik stond gebaarde ze dat ik me uit moest kleden. Het was niet het soort vrouw waar je tegenin gaat dus ik besloot mee te werken en me tot op mijn onderbroek uit te kleden. Tevreden keek het oude vrouwtje het aan en begon met platte hand op een massage-achtige manier op mijn armen, schouders en benen te slaan. Toen haalde ze een vreemd soort stickers met korrels erin uit haar schort en begon deze, nadat ze ze geschud had op mijn lijf te plakken. Op mijn schouders, mijn rug en dijbenen. Daarna gebaarde ze dat ik terug mijn slaapzak in mocht. Pas op dat moment begreep ik de werking van de stickers. Het waren een soort warmtepleisters. Het duurde niet lang of de temperatuur in mijn slaapzak was aangenaam warm! Het oude vrouwtje ging druk pratend en achteruitlopend de garage weer uit en...

read more

Jeukwoorden

Posted by on 15:43 in Humor | 0 comments

Jeukwoorden

Ik ben nog uit de tijd van de dienstplicht (lichting 86-3) en wat ik me daarvan vooral herinner is het jargon dat daar gebruikt werd. Zo kon je zomaar de gamacoka (gasmaskercontrolekamer) ingestuurd worden of moest je je papo bewaren in je liboza (je paspoort in je linkerborstzak). En als buitenstaanders – want dat waren we toch wel een beetje als dienstplichtigen – vonden we dit hilarisch. Nu, ongeveer 30 jaar verder heeft de maatschappij het leger wat populaire taal betreft wel ingehaald. Vooral in het wereldje waarin ik werk (zorgmanagement) zit het vol met jeukwoorden en – termen. Ik geloof zelfs dat het woord jeukwoord ook al een jeukwoord is. Maar ongemerkt ga je er toch in mee. Ik weet nog dat ik ooit ‘rollend over de vloer lachend” op tv zag hoe Maxime Verhagen in zijn driedelig pak op het strand tussen de jongeren zat en zei dat hij even aan het chillen was. Het paste zo NIET bij die man… En nu zeg ik het zelf dus ook regelmatig, dat ik iets chill vind. En niet alleen dat! Als ik er in mijn werk tijd voor heb geef ik ergens een klap op, zet ik medewerkers in hun kracht, klaag ik dat iedereen ergens een plasje over wil doen, gooi ik iets over de schutting, schiet ik ergens op, parkeer ik dingen, haak ik aan, koppel ik terug, escaleer ik naar boven, kijk ik of we in verbinding zijn, choose ik mijn battles en kies ik aanvliegroutes. Ik kan er natuurlijk voor kiezen om bovenstaande constatering, dat we met zijn allen belachelijk aan het doen zijn ‘even tegen mijn collega’s aan houden’. Maar ik weet het antwoord al “Ik hoor wat je...

read more

Genbaku Domu

Posted by on 21:20 in Memories of Shikoku, Walk down memorylane | 0 comments

Genbaku Domu

Ik heb mijn pelgrimstocht even onderbroken om Hiroshima te kunnen bezoeken; een langgekoesterde wens. Vanaf Matsuyama in Shikoku was het twee uur met de boot en nog een half uurtje met de tram. Ik kwam vrij laat aan en besloot eerst een hotel te pakken en de volgende dag de atoombomkoepel (Genbaku Domu) te bezoeken. Het is een van de weinige grotere gebouwen die overeind zijn blijven staan na de atoombomaanval op Hiroshima van 6 augustus 1945, ondanks het feit dat het gebouw zich op 160 meter van de explosie bevond. Het overeind blijven wordt toegeschreven aan het feit dat de bom op een hoogte van 580 meter tot ontploffing werd gebracht en het gebouw daardoor ‘in mindere mate’ horizontale drukverschuivingen onderging.    Op de plaats waar de atoombom ontplofte vind je nu het vredespark met het vredesmonument en een museum. In het museum staan vooral de verhalen centraal. Verhalen van de levenden en de doden. En van de levende doden. Ik vond het zeer aangrijpend, hetgeen in groot contrast leek te staan met de daar aanwezige japanners, voor wie de Genbaku Dome gewoon de volgende tramhalte is. Natuurlijk is dat schijn. De atoombom heeft wonden geslagen die nog steeds niet geheeld zijn. De bom heeft er ook voor gezorgd dat de Japanners zich nog steeds als slachtoffer van de 2e Wereldoorlog zien en niet als dader. Vreemd genoeg worden ook de Japanse slachtoffers van de bom (de Hibakusha) gediscrimineerd. Ze hebben op zich veel rechten, maar worden nog wel door hun landgenoten met de nek aangekeken. Iets dat nauwelijks te verklaren valt. De volgende dag ben ik met de boot ook weer terug gegaan naar Matsuyama, op weg naar tempel 53. Maar opeens loop je dan toch op een heel andere manier. Sneller en langer.  Om de stress eruit te lopen. Een verwerkingsproces 72 jaar na dato. Je voelt je een beetje een sukkel en toch ook weer niet. Ik kan het niet goed uitleggen maar die dag heb ik niets gezegd, omdat het niets toevoegde aan de stilte.            ...

read more

Yūjin

Posted by on 20:15 in Memories of Shikoku | 0 comments

Yūjin

Op 10 maart heb ik bij tempel 63 Hayate Yuyama ontmoet. Hij wilde alles van me weten en schreef het ook op. Toen ik hem op lunch trakteerde werd hij een vriend voor het leven. Ik kreeg zijn telefoonnummer zodat ik hem altijd kon bellen in nood. Niet dat het werkt, want in het telefoonnummer zitten een paar rare symbolen, maar het gaat om het idee. Het is eerlijk en echt. Bij dezelfde tempel ontmoette ik ook een andere jongen, Noriyuki. Hij viel op omdat hij met een metalen koe aan zijn rugzak rondliep. We hebben een tijdje gesproken over wat ons bewoog om de pelgrimsroute te lopen. Hij wil later priester worden in een boeddhistische tempel en liep de route nu voor de derde keer achter elkaar. Hij had er dus al een goede 3000 km opzitten. Best ruig als je bedenkt dat hij alleen in Tsuyado (armenverblijf in de tempel) en buiten zonder tentje overnacht. De volgende dag kwam ik hem weer tegen in de tsuyado bij tempel 66. Daar ook gevraagd naar het hoe en waarom van de koe. Als ik hem goed begreep zit daar de as van zijn overleden moeder in, maar helemaal zeker ben ik er niet van. Op de pelgrimsroute is het een goede gewoonte om Ofuda uit te wisselen. Ofuda (zie de afbeeldingen onder) zijn een soort pelgrimsnaamkaartjes. Als je van iemand een geschenk hebt gekregen (en dat kan zowel materieel als immaterieel zijn) dan geef je iemand je Ofuda. Ook laat je ter verering van Kobo Daishi je Ofuda achter in een speciaal daarvoor bestemde box in de tempel. Er zijn bijzondere regels verbonden aan Ofuda. Iemand die de pelgrimsroute voor het eerst loopt heeft witte Ofuda. Vanaf de 5e tot de 7e keer heb je groene Ofuda. 8 tot 24 keer is rood. 25 tot 49 keer lopen is lichtblauw of zilver en 50 tot 99 keer is goud. Zelf heb ik een gouden Ofuda in bezit welke ik heb gekregen van een oude priester. Hier de Ofuda van de twee jongens. Ik ben ze er zeer dankbaar voor want het is een gift niet lichtvaardig geschonken. Ik kon ze niet goed uit elkaar houden dus ik heb Maki Hinoue, mijn lerares Japans gevraagd ze even voor me te vertalen: “it’s a piece of cake.(^^) Right: Noriyuki Murakami. Left: Hayate Yuyama. I’m happy you seem to have had a wonderful time!” Khalil Gibran zei ooit: “Goede vrienden zijn lastig te vinden, moeilijk te verlaten en onmogelijk te vergeten”. Ik ga Hayate en Noriyuki waarschijnlijk nooit meer ontmoeten, maar k zal ze ook zeker nooit meer...

read more

De kunst van het loslaten

Posted by on 19:53 in Memories of Shikoku | 0 comments

De kunst van het loslaten

Voor vertrek vroeg mijn chef of ik tijdens mijn tien weken verlof mijn werk wel helemaal los zou kunnen laten. “Geen enkel probleem”, antwoordde ik. Nog geen week in Japan had ik een rondleiding in een dagbestedingslocatie voor verstandelijk beperkten gekregen en had ik ook even een filmpje opgenomen over vrije tijd voor een presentatie in het regio-overleg. Loslaten zit voor mij niet in het ‘krampachtig niet aan je werk proberen te denken’. Bovendien vind ik mijn werk sowieso niet vervelend om aan te denken. Ik heb er juist veel plezier in. De gedachte dat je  je werk los zou moeten laten is het gevolg van een soort populistische mindset waarbij je vooral algemeen geaccepteerde dingen denkt of zegt maar niet meer probeert te voelen wat je werkelijk ervaart. Deze manier van beschouwen gaf me direct een groter gevoel van mentale vrijheid en onafhankelijkheid. Of het dan toeval is dat ik op weg naar tempel 17 aangehouden wordt door een wat oudere man in een Mercedes die mij uitnodigt mee te komen voor een kop thee en die dan ook nog eens directeur van een school en dagverblijf voor verstandelijk gehandicapten blijkt te zijn zal ik nooit weten. Feit is dat Taishin Sogabe nooit eerder pelgrims had uitgenodigd in zijn school en dat hij aangenaam verrast was dat ik de knuffels van de cliënten niet afweerde maar er juist open voor stond. Het voelde ook als een warm bad. In mijn eerste week in Japan had ik mij soms toch eenzaam gevoeld maar te midden van deze jongens en meisjes voelde ik mij bijna een beetje thuis. Na het bezoek van een paar uur werd ik door Taishin-san weer netjes afgezet op de plek waar hij mij had opgepikt en kon ik mijn tocht vervolgen. Al verder lopende kwam ik tot de conclusie dat er veel waarheid zit in de uitdrukking dat de mens zijn eigen gevangenis schept. Door bijvoorbeeld ‘vakantie’ te koppelen aan het begrip ‘vrij’ geef je onbewust werkelijkheid aan het idee dat werk ‘onvrij’ is. Vrij zijn betekent voor mij dus vooral meester over jezelf en je eigen gedachten zijn. Dat valt nog niet mee. Een meditatieve beschouwing leert  je al snel dat veel van je gedachten niet oorspronkelijk of origineel zijn. Dat is niet meteen fataal, maar het is wel belangrijk dat je je hiervan bewust bent. Zo blijkt ook de gedachte: ‘niet alles wat je denkt is waar‘ in tegenstelling tot waar wij op de automatische piloot vanuit gaan, wel te kloppen. Maar automatisch nemen wij aan dat alles wat in ons opkomt ook klopt. Tegenstrijdigheden in ons denken worden door onze geest vakkundig voor onszelf verborgen gehouden. ’t Is ook niet heel erg. Maar ook hier geldt dat je je er van bewust moet zijn. Het overkomt de besten (observeer bijvoorbeeld Donald Trump maar eens een tijdje).   Het filmpje voor het MT kun je >hier< zien.  ...

read more

Vending Machines

Posted by on 16:29 in Memories of Shikoku | 0 comments

Vending Machines

Een bijzonder cultureel verschijnsel in Japan zijn de Vending Machines. Ze bestaan al sinds de jaren ’50 en het is niet te geloven wat er allemaal in verkocht wordt. Deze automaten staan langs de kant van de weg. In de stad, in de bergen, langs de oceanen; je komt ze overal tegen. De meeste automaten bevatten drankjes (o.a. warme koffie). Milieuvriendelijk zijn ze niet echt want één machine gebruikt per dag evenveel stroom als een gemiddeld huishouden. Toch is het fijn dat je, voordat je aan een zware beklimming begint, nog even Aquarius of andere sportdrank uit een automaat kan halen. Echt heel erg handig, vooral in de afgelegen gebieden. Natuurlijk vroeg ik me af waarom we deze apparaten dan in Nederland niet hebben. Het antwoord is denk ik dat de apparaten in Nederland binnen de kortste keren geramkraakt zouden worden; iets dat in Japan echt ondenkbaar is. En je kunt het zo gek niet bedenken of het zit wel in een machine. Zo heb ik o.a. noodles, inktvisringen, mobieltjes, maandverband, boeddhistische amuletten, visaas, fietsen, sigaretten, zakdoekjes, rijstmaaltijden, mangaboekjes, videogames, ijsjes, bossen bloemen, paraplu’s en horloges in automaten aangetroffen. Fijn is dat de apparaten soms ook tegen je praten. Vooral op eenzame dagen is dat een welkome verassing. Ze hebben er in Japan 5 miljoen dus je komt er altijd wel eentje tegen. Zelfs op de top van de Mount Fuji schijnt er een te staan. Wel weer bijzonder is dat ze alleen werken op cash geld.        ...

read more

Osettai

Posted by on 10:22 in Memories of Shikoku | 0 comments

Osettai

Een traditioneel onderdeel van de pelgrimstocht is Settai of Osettai (dat laatste is iets formeler). Het is het gebruik van het geven van geschenken aan pelgrims. Meestal door de locale bevolking, maar soms ook tussen pelgrims onderling. Het kan echt uit van alles bestaan. Meestal gaat het om voedsel, maar soms ook om immatriële zaken (een lift, een overnachting of een reservering die ze voor je maken). Van de ontvanger van het geschenk wordt volgens de traditie verwacht dat hij het geschenk accepteert. Weigeren is echt not done. Tevens is het ook gebruik dat de ontvanger van de Osettai in de eerstvolgende tempel de schenker in zijn gedachten meeneemt bij zijn gebeden en rituelen. Wat de Osettai ook is, de aard ervan is in wezen onbelangrijk. Het gaat om de oefening in onzelfzuchtig geven en dankbaar ontvangen. Diep buigen, liefst meerdere keren, als je iets krijgt wordt zeer gewaardeerd. Tijdens mijn pelgrimstocht heb ik vele Osettai ontvangen en bijzonder genoeg was dat vaak op de momenten dat ik ze het hardst nodig had. Na een tijdje krijg je dan toch het gevoel dat Kobo Daishi, de grondlegger en patroon van de pelgrimstocht, over je waakt. Aan de andere kant bracht het ontvangen van Osettai me ook wel eens in verlegenheid. Zo kreeg ik van een zeer vriendelijke vrouw een grote papieren kalender van 2015 en een supermarktfolder met groenten in de aanbieding. Het was eerlijk gezegd nog wel even leuk om met haar door te nemen welke groenten we in Nederland ook hebben en wat de Japanse naam ervoor is, maar met nog 1000 km te gaan een grote papieren kalender blijven meezeulen is natuurlijk geen optie. Ik heb de kalender in de eerstvolgende tempel vriendelijk ‘teruggeschonken aan Japan’. Een opsomming van de verschillende Osettai die mij toegevallen zijn; wierookstokjes, kaarsjes, mandarijnen (bijna dagelijks), flesjes frisdrank of thee (ook dagelijks), een zak chocolaatjes, een maaltijd bij een familie die aan de route woont, gratis overnachtingen in tempels (Tsuyado), reserveringen, een reservetouwtje voor aan mijn pelgrimshoed, een kongō-zue (pelgrimsstaf), een uitnodiging op de thee bij een dagverblijf voor verstandelijk gehandicapten, een handvol zuurtjes, een zakje met 500 Yen (ongeveer 5 euro), enkele amuletten en een lift tijdens noodweer.                    ...

read more

Guusje

Posted by on 13:03 in Walk down memorylane | 0 comments

Guusje

Onze geweldige, onnavolgbare, lieve, unieke, eigenwijze, aanhankelijke Guusje is vandaag overleden. Ze was pas vier jaar oud. Ze laat een bijzonder helder liefdevol lichtje achter in ons hart. Wij zullen haar vreselijk...

read more

Deradicaliseren

Posted by on 17:00 in Walk down memorylane | 0 comments

Deradicaliseren

Een oud spreekwoord zegt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Dat wil zeggen dat veel voornemens vaak bij voornemens blijven en niet omgezet worden in acties. Vooral voornemens die gemaakt worden met het nieuwe jaar in zicht hebben die eigenschap. Dat komt misschien omdat in het woord ‘voornemen’ ook een voorbehoud besloten ligt. Daarom is het beter om gewoon tot actie over te gaan. Melanie deed dat door vanmorgen vroeg aan te kondigen dat zij met ingang van volgend jaar (dus vanaf morgen) als veganist verder gaat in dit leven. Ze speelde al langer met dit idee, maar onderstaand filmpje gaf het laatste zetje. Ik schrok even van haar besluit. Wellicht omdat ik in de mededeling een uitnodiging voelde om ook veganist te worden. Die uitnodiging was er overigens niet. Dat was gewoon mijn aanname. Nu zijn we al vegetariër dus de stap naar veganisme is in de praktijk wellicht niet heel erg groot. Mentaal voelt het echter als een reuzenstap; een intrede in de wereld van de linkse Volkerts, de gebreide mutsen en de te veel bleke zonnemeisjes. Daarbij zijn veganisten altijd bezig ieder stukje voedsel en ieder etiket te onderzoeken op verborgen dierlijke componenten. Die kunnen nooit meer ontspannen een patatje eten want je weet bijvoorbeeld nooit in wat voor vet die friet gebakken kan zijn. Dus mijn angst was dat mijn lief (voedsel)radicaliseert – is dat een woord?- Maar is die angst wel terecht, vroeg ik me af. Is het eigenlijk niet zo dat waar het gaat om consumptie, wij eigenlijk geradicaliseerd zijn en dat niet meer zien? Vanaf onze vroegste jeugd wordt ons geleerd dat het normaal is vlees te eten, dat dieren dood gemaakt mogen worden voor ons genoegen. En de manier waarop dat gebeurt willen we liever niet zien. Dat bederft de eetlust nogal. Laatst nog was er grote verontwaardiging toen in een restaurant een varken aan het spit in de eetzaal geplaatst werd. Daar moeten tere zieltjes niet mee geconfronteerd worden. Door vlees voor te stellen als product in plaats van als dier wordt de manier waarop je er naar kijkt door de vleesindustrie behoorlijk gemanipuleerd. Ik moest daar verleden week al aan denken toen ik een woordvoerster van de Albert Heijn op NPO1 trots vertelde dat de plofkip wordt ingeruild voor de ‘Albert Heijn-kip’ (yuk) en dat dit besluit was ingegeven door duurzaamheidsbeleid. Dat Wakker Dier ook pleitte voor de afschaffing was een gelukkig toeval maar had beslist geen invloed gehad op de besluitvorming. Of de plofkip daarmee voorgoed uit de schappen verdween wilde de voorlichtster niet beloven. “Uiteindelijk verkopen we wat de klant wil”. Tot zover het duurzaamheidsbeleid. Totaal geen moreel besef in te ontdekken. Ook het romantische beeld van Joris Driepinter, met zijn drie glazen melk per dag wordt behoorlijk onderuit geschoffeld in het hierboven getoonde filmpje. Maar willen wij dit nog zien? En erger nog… voelen we hier nog iets bij? Eerlijk gezegd denk ik van niet. We stellen onszelf geen morele vragen meer bij het eten van vlees. In tegendeel zelfs. Sinds ik vegetariër ben heb ik vaak het gevoel gehad dat ik me hierover tegen de buitenwereld moest verantwoorden. Opmerkingen in de trend van… maar je eet wel eieren, hoe kan dat dan? Blijkbaar wordt er van vegetariërs meer consistentie en...

read more